Alo!!

Hier weer even een berichtje. Ik wil degenen die af en toe nog reageren allereerst een hele dikke knuffel geven en te bedanken voor de ontzettend lieve woorden. Het is misschien nogal stom om opeens na een paar jaar zomaar te stoppen, maar ik ben niet echt gestopt, ik ben me alleen erg veel met mezelf bezig gaan houden. En dat lukt steeds beter!

Mijn leven staat wel op zijn kop maar ik kom steeds een stukje dichterbij mezelf. Ik ben heel veel kwijt geraakt maar ik begin mezelf terug te winnen dus dat is heel mooi. Ik probeer zoveel mogelijk bewust te blijven en te leren om in controle te blijven en dat lukt behoorlijk.

Daarnaast ga ik een boek over Borderline (en mijn leven) publiceren dus degenen die geinteresseerd zijn hierin die kunnen me een mailtje sturen (spaansepassie@hotmail.com) en dan zorg ik dat je informatie erover ontvangt. Het boek is een bundeling van een deel van deze weblog en mijn levensverhaal. Het is voor mij een onderdeel van mijn verwerkingsproces en acceptatie van mijzelf.

Ik wens jullie een heerlijk leven toe en wie weet tot ooit!

Dikke kus

Ana

Alo!!

Hier weer even een berichtje. Ik wil degenen die af en toe nog reageren allereerst een hele dikke knuffel geven en te bedanken voor de ontzettend lieve woorden. Het is misschien nogal stom om opeens na een paar jaar zomaar te stoppen, maar ik ben niet echt gestopt, ik ben me alleen erg veel met mezelf bezig gaan houden. En dat lukt steeds beter!

Mijn leven staat wel op zijn kop maar ik kom steeds een stukje dichterbij mezelf. Ik ben heel veel kwijt geraakt maar ik begin mezelf terug te winnen dus dat is heel mooi. Ik probeer zoveel mogelijk bewust te blijven en te leren om in controle te blijven en dat lukt behoorlijk.

Daarnaast ga ik een boek over Borderline (en mijn leven) publiceren dus degenen die geinteresseerd zijn hierin die kunnen me een mailtje sturen (spaansepassie@hotmail.com) en dan zorg ik dat je informatie erover ontvangt. Het boek is een bundeling van een deel van deze weblog en mijn levensverhaal. Het is voor mij een onderdeel van mijn verwerkingsproces en acceptatie van mijzelf.

Ik wens jullie een heerlijk leven toe en wie weet tot ooit!

Dikke kus

Ana

Regelmaat is ver te zoeken, ik weet het. Niet hier en niet daarbuiten. Terwijl juist regelmaat voor mij zo belangrijk is, dat heb ik geleerd. Als het innerlijk chaotisch is dan juist moet wat je omringt rustig en geordend zijn. Maar die twee werken elkaar een beetje tegen of eigenlijk is het innerlijk sterker. De binnenkant is zo sterk en geworteld dat het in staat is om alles om zich heen te verwoesten. Het aller ergste nu is, dat ik me steeds meer bewust wordt van wat er gebeurd en ik er nog niets aan kan doen. Maar dat zullen wel de stappen zijn die je doormaakt. Eerst niets beseffen en vernielen, dan vernielen en machteloos toekijken en tenslotte alleen maar opbouwen. Ik hoop met heel mijn hart dat het zo werkt. Tot die tijd blijf ik toekijken hoe ik eigenhandig de grond onder mijn voeten vandaan aan het graven ben. Ik hoop maar niet dat ik zo diep graaf dat ik er niet meer uit kan komen. Maar zelfs als dat zo is dan moet ik geloven dat er een hand is die me eruit helpt. Blijf daar alsjeblieft staan, ondanks alles wat er gebeurd, blijf geloven dat het niet alleen woorden zijn. Het is ons leven.

Regelmaat is ver te zoeken, ik weet het. Niet hier en niet daarbuiten. Terwijl juist regelmaat voor mij zo belangrijk is, dat heb ik geleerd. Als het innerlijk chaotisch is dan juist moet wat je omringt rustig en geordend zijn. Maar die twee werken elkaar een beetje tegen of eigenlijk is het innerlijk sterker. De binnenkant is zo sterk en geworteld dat het in staat is om alles om zich heen te verwoesten. Het aller ergste nu is, dat ik me steeds meer bewust wordt van wat er gebeurd en ik er nog niets aan kan doen. Maar dat zullen wel de stappen zijn die je doormaakt. Eerst niets beseffen en vernielen, dan vernielen en machteloos toekijken en tenslotte alleen maar opbouwen. Ik hoop met heel mijn hart dat het zo werkt. Tot die tijd blijf ik toekijken hoe ik eigenhandig de grond onder mijn voeten vandaan aan het graven ben. Ik hoop maar niet dat ik zo diep graaf dat ik er niet meer uit kan komen. Maar zelfs als dat zo is dan moet ik geloven dat er een hand is die me eruit helpt. Blijf daar alsjeblieft staan, ondanks alles wat er gebeurd, blijf geloven dat het niet alleen woorden zijn. Het is ons leven.

Bijna is het zover. Het einde en het begin.

Voor iedereen wens ik een spetterend einde en een prachtig begin van het jaar. Dat al jullie wensen uit mogen komen.

Liefs

Ana

Bijna is het zover. Het einde en het begin.

Voor iedereen wens ik een spetterend einde en een prachtig begin van het jaar. Dat al jullie wensen uit mogen komen.

Liefs

Ana

Verdriet, twijfel en pijn. Na zoveel maanden lijkt de tijd op te gaan in niets. De tijd vliegt. Waarschijnlijk zo snel dat het mij ontgaat. Mijn levenslijn is verdwenen, ik heb haar vermorzeld. Daarom ben ik waarschijnlijk geen moeder, als je liefde zo kunt uitkotsen en mishandelen dan is een onschuldig kind in je handen een tijdbom. Ik wou dat ik spijt kon voelen maar dat mag niet, spijt moet je verdienen. En iets verdienen doe je als je het waard bent. Toch heb ik haar niet geslagen of uitgehongerd, er waren zelfs keren dat ik lief tegen haar was. Dat komt omdat ik de onschuld begin te zien. Onder al die vuiligheid zit een puur schepseltje. Een baby. Was dat de reden? Met een zaadje de kern wakker schudden zodat het kindje ontwaakt? Misschien. Maar waarom dan een slachtveld? Waarom kon niet alleen zij de weg bewandelen? Tja, waarom altijd vragen? Ik dacht dat ik niet dieper kon gaan dan toen. Ik zit veel dieper, alleen blijft het lichaam haar plicht vervullen, dat is het verschil.

Ik hoop dat ik het overleef, dat wij het beiden overleven en dat de liefde weer zal groeien en misschien zelfs uitbloeien.

Ik hou van je.

Verdriet, twijfel en pijn. Na zoveel maanden lijkt de tijd op te gaan in niets. De tijd vliegt. Waarschijnlijk zo snel dat het mij ontgaat. Mijn levenslijn is verdwenen, ik heb haar vermorzeld. Daarom ben ik waarschijnlijk geen moeder, als je liefde zo kunt uitkotsen en mishandelen dan is een onschuldig kind in je handen een tijdbom. Ik wou dat ik spijt kon voelen maar dat mag niet, spijt moet je verdienen. En iets verdienen doe je als je het waard bent. Toch heb ik haar niet geslagen of uitgehongerd, er waren zelfs keren dat ik lief tegen haar was. Dat komt omdat ik de onschuld begin te zien. Onder al die vuiligheid zit een puur schepseltje. Een baby. Was dat de reden? Met een zaadje de kern wakker schudden zodat het kindje ontwaakt? Misschien. Maar waarom dan een slachtveld? Waarom kon niet alleen zij de weg bewandelen? Tja, waarom altijd vragen? Ik dacht dat ik niet dieper kon gaan dan toen. Ik zit veel dieper, alleen blijft het lichaam haar plicht vervullen, dat is het verschil.

Ik hoop dat ik het overleef, dat wij het beiden overleven en dat de liefde weer zal groeien en misschien zelfs uitbloeien.

Ik hou van je.

Stappen zijn gezet. De vraag is of het de juiste stappen waren. Mijn hart zegt van wel, mijn gedachten en gevoel zijn nog erg in twijfel. Volgens anderen is dat alleen maar angst of paniek. Ik wil het zeker weten. Ik wil dat alles in me overtuigd is, maar dat is waarschijnlijk iets wat je niet mag verlangen. Niets is zeker, alleen dat je dood gaat, en zo ver zijn we nog niet.

Diep gaan doet pijn. Maar weet ik wel wat diep is? en voel ik wel de pijn die nodig is? Ook daarbij blijft de twijfel bestaan. Pijn voelen is nodig om te verwerken. Maar hoe weet je of je aan het helen bent of je jezelf aan het straffen? Beiden schijnen pijn te doen. Kwijtraken is pijnlijk. Afstoten is pijnlijk. Hoe zou het zitten met toelaten? onmogelijk.

Dit is nu en gisteren was dit nog toekomst. Is dit wat ik wilde? Dat moet haast wel anders beland je hier niet in. Lot, fataal, wil, zeg het maar. Na alle heftigheid is het even stil. Denk dat ze even aan het uitrusten is, weer nieuwe energie opdoen om zichzelf daarna weer te breken. Slaap maar liefje, straks moet je weer.

x

Stappen zijn gezet. De vraag is of het de juiste stappen waren. Mijn hart zegt van wel, mijn gedachten en gevoel zijn nog erg in twijfel. Volgens anderen is dat alleen maar angst of paniek. Ik wil het zeker weten. Ik wil dat alles in me overtuigd is, maar dat is waarschijnlijk iets wat je niet mag verlangen. Niets is zeker, alleen dat je dood gaat, en zo ver zijn we nog niet.

Diep gaan doet pijn. Maar weet ik wel wat diep is? en voel ik wel de pijn die nodig is? Ook daarbij blijft de twijfel bestaan. Pijn voelen is nodig om te verwerken. Maar hoe weet je of je aan het helen bent of je jezelf aan het straffen? Beiden schijnen pijn te doen. Kwijtraken is pijnlijk. Afstoten is pijnlijk. Hoe zou het zitten met toelaten? onmogelijk.

Dit is nu en gisteren was dit nog toekomst. Is dit wat ik wilde? Dat moet haast wel anders beland je hier niet in. Lot, fataal, wil, zeg het maar. Na alle heftigheid is het even stil. Denk dat ze even aan het uitrusten is, weer nieuwe energie opdoen om zichzelf daarna weer te breken. Slaap maar liefje, straks moet je weer.

x